Κώστας Παπαϊωάννου: Η αποθέωση της Ιστορίας…

Σε λίγο, ίσως κινδυνεύει να χαρακτηριστεί και ο φιλόσοφος Κώστας Παπαϊωάννου, «συνομωσιολόγος» ή ότι άλλο αρνητικό!! Ζούμε την «αποθέωση της Ιστορίας». Τις τραγικές φαουστικές επιπτώσεις της επιτάχυνσης και του ατομικού χρόνου.

Η αποθέωση της «ταχύτητας» ως νέος πολιτισμός του μετα-ανθρώπου είναι στην ουσία η ακραία αποθέωση και απόληξη του ιστορικού Χρόνου που περιέγραφε ο Παπαϊωάννου. Στο πλαίσιο αυτό η Μεγάλη Επανεκκίνηση, συνεχίζει την πορεία του καπιταλισμικού τρόπου σκέψης και σχέσεων, να ολοκληρώσει τον «Μεγάλο Μετασχηματισμό» που περιέγραψε ένας άλλος … συνομωσιολόγος ονόματι Κάρλ Πολανυί. Η οικονομία – τεχνοικονομία, αυτονομείται από την υπόλοιπη κοινωνία ακόμη περισσότερο, αλλάζοντας τώρα και τον ίδιο τον άνθρωπο…!

Η λαίμαργη υπερεκμετάλλευση του πλανήτη και η συνακόλουθη οικολογική καταστροφή που στην ουσία προξένησε τη απελευθέρωση του ιού, από τον προστατευμένο βιότοπο των σπάνιων νυχτερίδων στην καθημερινότητα του ανθρώπου αλλά και η υπερπαγκοσμιοποίηση εμπορευμάτων και ανθρώπων, αποτελεί την αποθέωση μιας υπερταχύτατης ανάπτυξης του σύγχρονου πολιτισμού.

Σε συνέχεια και ως απάντηση της πανδημίας, η επιτάχυνση και οι από καιρό «διαχωρισμένοι» άνθρωποι ως άτομα, συνεχίζουν στις ίδιες ράγες του  αδυσώπητου ναρκισσιστικού χρόνου. Μέσω της ψηφιακής, ταχείας διέλευσης πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών που αποτελούσαν από καιρό προσπάθειες διαφυγής του τεχνοκαπιταλισμού από τα εμπόδια και τα οντολογικά αδιέξοδά του.

Ο δρόμος είχε στρωθεί, από τότε που ο άνθρωπος εξέπεσε του «παραδείσου» της πληρότητας και της συνοχής που του έδινε η ολότητα και η αρμονία της ελληνικής Πόλεως.

Διαβάζουμε από το βιβλίο του Κώστα Παπαϊωάννου, «Η αποθέωση της Ιστορίας» (Εναλλακτικές Εκδόσεις – Δεκέμβριος 1992- Αθήνα)

«Ο Λόγος έπρεπε να «χάσει» την ευτυχία που χαρακτήριζε την Ελλάδα, όπου ήταν ενσαρκωμένος «στη ζωή ενός ελεύθερου λαού». Το πνεύμα έπρεπε να καταστρέψει την όμορφη κοινοτική ζωή (sittlich) της ελληνικής πόλεως γιατί αγνοούσε την υποκειμενικότητα, το άτομο και την άπειρη αξία του. Στη απολλώνια τάξη πολιτών ίσων και ενωμένων στον κοινό έργο, το πρόσωπο, το εγώ, δεν είχε ακόμη εκδηλωθεί : το άτομο δεν ήταν παρά μια «εξωπραγματική σκιά».

Έτσι η «ωραία ολότητα» υπέκυψε στην ίδια της την ανωριμότητα. Ο άνθρωπος έχασε την ευτυχία του και το πνεύμα την αλήθεια του. «Αλλά τώρα το εγώ βγήκε από την ανυπαρξία του». Η προοδευτική πραγματοποίησή του θα είναι πλέον το μοναδικό περιεχόμενο της ιστορίας αλλά, έχοντας χάσει τον υποστασιακό δεσμό με τους άλλους, η ιστορία θα είναι ιστορίας της δυστυχίας και της αλλοτρίωσης όλων. Ολόκληρη η ιστορία μετά το τέλος των αρχαίων δημοκρατιών είναι η αφήγηση της πραγματοποίησης και της αλλοτρίωσης του ανθρώπου. Σε όλους τους τομείς της ζωής και τους πνεύματος ο άνθρωπος τέθηκε έξω από τον εαυτό του, αντικειμενοποιήθηκε και έγινε ξένος προς τον εαυτό του.

(…)

Στην ελληνική πόλιν η κοινότητα είναι το παν και το άτομο μια «ανύπαρκτη σκιά». Τώρα, μετά από δυο χιλιάδες χρόνια «δυστυχίας» και «αλλοτρίωσης», το άτομο έχει γίνει το πάν: όπως ο Φάουστ, αναζήτησε τον εαυτό του και την πραγματοποίησή τους προς όλες τις κατευθύνσεις.

Δημήτρης Ναπ.Γ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s