Η Ύβρις του Κ.Κ.Ε ή πως οι «παραγωγικές δυνάμεις», κατάπιαν τη ελληνική σκέψη και αρμονία του Παρθενώνα!

Δημήτρης Ν.Γ

Πολλοί ξαφνιάστηκαν με την ενέργεια του Κ.Κ.Ε να διαμαρτυρηθεί για τον πόλεμο της Ουκρανίας, αλλά και την οικονομική ανέχεια που μαστίζει τη χώρα, ανεβαίνοντας στο ιερό βράχο της Ακρόπολης. Βέβαια, με την ενέργεια αυτή -η οποία δε συνέβη πρώτη φορά – το κόμμα του Περισσού συμβάλλει θυελλωδώς στην εντεινόμενη πνευματική φτώχεια της πατρίδας μας. «Τσιμεντώνει» – όπως και η Μενδώνη -με τον δικό του τρόπο, την ανάγκη μετοχής του λαού και των αγώνων του, στην ελληνική σκέψη και την επιλογή του ανθρώπου να μετέρχεται της ιστορικής του συνέχειας. Μια ανάγκη σχεδόν συμπαντική, που σπρώχνει τον Έλληνα να ενσωματώνει στον καθημερινό βίο και στο βιός του, τους ατέλειωτους διαλεκτικούς μετασχηματισμούς της ιστορίας μας, που έχουν αισθητικό ανάλογο και συμβολική σύνθεση τον Παρθενώνα!.

Ο μοντερνιστής αρχιτέκτονας Le Corbusie, αποθεώνει το κλασικό κάλος του Παρθενώνα, που «λησμόνησε» το Κ.Κ.Ε : «Δεν υπάρχει τίποτα ισοδύναμο στην αρχιτεκτονική της οικουμένης και όλων των εποχών. Είναι η πιο κρίσιμη στιγμή που ο άνθρωπος, διαπνεόμενος από τις ευγενέστερες σκέψεις, τις αποκρυσταλλώνει σε μια πλαστική φωτός και σκιάς. Η modenature του Παρθενώνα είναι αλάθητη, αμείλικτη. Η αυστηρότητά του ξεπερνά τις συνήθειές μας και τις φυσιολογικές δυνατότητες του ανθρώπου. Εδώ εδραιώνεται η καθαρότερη μαρτυρία της φυσιολογίας των αισθήσεων και της μαθηματικής θεώρησης που μπορεί να συνδέεται με αυτήν, καθηλώνεται κανείς στις αισθήσεις του, καθηλώνεται στο νου του, αγγίζει τον άξονα αρμονίας«.

Ε, και ; θα πει ο αναψοκοκκινισμένος κομισάριος. Γι αυτό το κάναμε, για να τους δείξουμε ότι η χώρα μας έχει ιστορία. Πως, άραγε; κρεμώντας τα πανό όπως τα οπαδικά σύμβολα στα αγαπημένα μου γήπεδα ή όπως τα ασπρόρουχα στον ήλιο; Η ψυχρή και χοντροκομμένη ιδεολογία του εισαγόμενου «μαρξισμού», γεννά και την αντίστοιχη αισθητική.

«Θυμάσαι που βαλάντωνες εκεί στην εξορία, και διάβαζες και Ρίτσο και αρχαία τραγωδία..;

Στην ελληνική αριστερά, κομμουνιστική ή σοσιαλιστική, η αρχαία ελληνική γραμματεία αποτελούσε μια ουσιώδη παράμετρο σπουδής, αναφοράς και προόδου. Όλοι οι Έλληνες κλασικοί, φιλόσοφοι και τραγωδοί, ήταν παρακαταθήκες που μόρφωσαν χιλιάδες αγωνιστές της αριστεράς, τα πρώτα «ηρωικά» χρόνια. Ως επί το πλείστον, δημιούργησαν γενιές κομμουνιστών διανοούμενων, αλλά διαμόρφωσαν και μια ιδιότυπη λαϊκή επιμόρφωση σε κλασικές αξίες. Το ελληνικό πνεύμα, αλλά και η συναισθηματική κληρονομιά της λόγιας παράδοσής μας, μπορούσε να είναι θαυμαστά χωρίς να ελλοχεύει ο κίνδυνος του «εθνικισμού» για τους αριστερούς, ενώ άλλωστε και τον ίδιον τον Μαρξ διαπερνούσε ο θαυμασμός για την αρχαία ελληνική γραμματεία. Επιπλέον, η αστικοδημοκρατική περίοδος του κομμουνιστικού κινήματος, προσανατόλιζε του αριστερούς στην αποδοχή της ουσιαστικής Δημοκρατίας των αρχαίων Ελλήνων, σε αντιπαράθεση με τους διώκτες τους, οι οποίοι ήταν ξενόδουλοι και αυταρχικοί.

Μήπως, όμως η διαμαρτυρία του Κ.Κ.Ε δεν είναι τόσο για να μας εκπλήττει, αλλά προέρχεται αυτούσια από την μηδενιστική «παράδοση» του ίδιου του Μαρξ; Μήπως, δηλαδή, εικονογραφεί συμβολικά την «φιλοσοφία» του Μάρξ, για την «Μυθολογία» και την «αρχαία προϊστορία» του πολιτισμού; και μάλιστα την ιδιαίτερη εκείνη πλευρά της θεωρίας του, η οποία «θεοποιούσε» τις υλικές παραγωγικές δυνάμεις της Ιστορίας, ως ουσίας του ανθρώπου; Στο πλαίσιο αυτό, θέλοντας να υπερβεί τη μεταφυσική του Χέγκελ, που αξίωνε ότι «μόνο το Πνεύμα έχει ιστορία», ο Μαρξ θεωρεί ότι η μόνη πραγματική Ιστορία είναι η ανάπτυξη της παραγωγής και της τεχνικής. Η υλική παραγωγή και οι αντίστοιχες σχέσεις, ορίζουν κάθε φορά το προϊόν της ανθρώπινης σκέψης! Σα να λέμε ότι το υλικό «πνεύμα» της Ιστορίας, οι παραγωγικές δυνάμεις, αντικατέστησαν την Ιστορία του Πνεύματος!

Και ακόμα περισσότερο η «ουσιαστική δύναμη» του ανθρώπου βρίσκεται στο εργοστάσιο, στην ιστορία της βιομηχανίας, η οποία καθρεφτίζει την ανθρώπινη ψυχή! Οι αργαλειοί, η μηχανή, οι κατασκευές, το κεφάλαιο, ήταν το συγκεκριμένο και το πραγματικό. Η Μυθολογία, η ιδεολογία, οι θρησκείες και συνολικά η «προϊστορική» συνείδηση του πολιτισμού, διαλύονται μπροστά στον θαυμαστό κόσμο του ανθρώπου-κατασκευαστή.

Ο Μάρξ – παρόλο που δεν μπορούσε ουσιαστικά να το δεχτεί – εξελικτικά αρνείται και απαξιώνει προγενέστερους πολιτισμούς, ακόμα κι αν έχτισαν Παρθενώνες, ή έγραψαν λογοτεχνική αριστουργήματα, καθώς η «τεχνολογική» ανάπτυξη της εποχής, ξεπερνιέται συνεχώς από την ιστορικότητα των κοινωνικών σχέσεων και εγκαινιάζει έναν σχετικισμό που συχνά μπορεί να οδηγεί στον μηδενισμό.

Ο πνευματικός πολιτισμός είναι αντανάκλαση της υλικής παραγωγής και ο «Μύθος» ( ουσία και ύλη σχεδόν όλων των αρχαίων τραγικών), θα εξαφανιστεί μόλις ο άνθρωπος καταπιεί και υποτάξει όλη τη Φύση! Ο φιλόσοφος Κώστας Παπαϊωάννου, αναφέρει ότι : «ο Μαρξ στην «Γενική Εισαγωγή στην Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας (1857), θέτει το το ερώτημα πως είναι δυνατό να εξακολουθούμε να αναγνωρίζουμε μια ορισμένη αξία στην ελληνική τέχνη, ενώ έχουμε εντελώς ξεπεράσει την μυθολογία που την βαστάζει. Η κοινωνία μες την οποία ζούμε, λέει ο Μαρξ, είναι μια κοινωνία που έχοντας βιομηχανοποιηθεί (…) αποκλείει κάθε μυθολογική σχέση με τη φύση» .

Δηλαδή, οι οικονομικές, κοινωνικές και τεχνικές συνθήκες που γέννησαν τον «κλασικό πολιτισμό» είναι η καλύτερη απόδειξη ότι αυτός ο τελευταίος, είναι μια παρωχημένη μυθολογική μεταφυσική. Ο Παρθενώνας είναι το αισθητικό, εικαστικό ανάλογο μιας παρωχημένης ανάπτυξης της ανθρώπινης παραγωγικής δύναμης. Και η Ύβρις, συνεχίζεται με λόγια ανήκουστα από το φιλόσοφο των θετικιστικών νόμων της βιομηχανικής οντολογίας και των υλικών θαυμάτων : » Η αντίληψη της φύσης που τρέφει την ελληνική φαντασία και συνεπώς και την ελληνική τέχνη, μπορεί να συμβιβαστεί με τις αυτόματες υφαντουργικές μηχανές, τους σιδηροδρόμους και τον ηλεκτρικό τηλέγραφο της εποχής μας; Τι είναι ο Ήφαιστος μπρος στους Roberts And Co; Τι είναι ο Ζεύς μπρος στο αλεξικέραυνο; τι είναι ο Ερμής μπρος στην Εθνική Τράπεζα; «, ρωτάει ο Μαρξ!

Και ο Κ. Παπαϊωάννου, σχολιάζει : » Με μια τέτοια νοοτροπία, όλη η Ακρόπολη μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα δειλό και «αυταπατηλό» προμήνυμα του τοπίου του Μάντσεστερ! «

Η αγάπη και ο θαυμασμός του Κάρολου Μαρξ για την αρχαία Ελλάδα είναι δεδομένα και η μελέτη των αρχαίων κειμένων επηρέασαν το έργο του. Μάλιστα, στα χρόνια των σπουδών του, μετέφρασε στη μητρική του γλώσσα ένα μέρος της «Ρητορικής» του Αριστοτέλη, ενώ μελετούσε Αισχύλο στο πρωτότυπο. Τα έργα του Ευριπίδη: «Εκάβη», «Μήδεια», και «Ηλέκτρα», αποτελούσαν επίσης κείμενα μελέτης και στοχασμού για το νεαρό Μαρξ. Ο Προμηθέας, αποτέλεσε τη συμβολική μορφή της αντίστασης και της ελευθερίας του ανθρώπου. Πως μπόρεσε να συνταιριάζει την απαξίωση για το χαμηλό παραγωγικό ανάλογο της εποχής του Αισχύλου με το μεγαλείο της Ελληνικής σκέψης;

Ας διαβάσουμε την περιγραφή του Παπαϊωάννου και πάλι : «Για να «εξηγήσει» αυτήν υπερ-ιστορική διάρκεια της αισθητικής αξίας της Ελληνικής τέχνης, ο Μαρξ αναγκάζεται να καταφύγει στο εξής απίθανο σχήμα : Οι Αρχαίοι Έλληνες, όπως και οι άλλοι αρχαίοι λαοί, παριστάνουν την «παιδική ηλικία» της κοινωνικής ιστορίας της ανθρωπότητας» (…) «Και αν αγαπάμε την ελληνική Αρχαιότητα, την αγαπάμε με τον ίδιο τρόπο με τον οποίον ένας ώριμος άνδρας νοσταλγεί την παιδική του ηλικία» (…) «Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να αναπολούμε και να αγαπάμε εξίσου όλους τους λαούς του κοινωνικο-οικονομικού παιδόκηπου της Αρχαιότητας» (…) Υπάρχουν παιδιά κακοαναθρεμμένα, συνεχίζει ο Μαρξ, όπως υπάρχουν παιδιά με πρώιμη ανάπτυξη. Οι περισσότεροι από τους αρχαίους λαούς ανήκουν σ’αυτήν την κατηγορία. Οι Έλληνες, όμως, ήταν παιδιά κανονικά(!!) (…) …το θέλγητρο της (σ.σ της κοινωνίας των αρχαίων Ελλήνων) οφείλεται στο ότι ξέρουμε ότι δεν πρόκειται πια ποτέ να ξαναζήσουμε κάτω από τις καθυστερημένες κοινωνικές συνθήκες που έκαναν δυνατή τη γέννηση της Ελληνικής Τέχνης«. Απίστευτη…μεταφυσική, ιδεαλιστική σταυροβελονιά του Μαρξ, για να χωρέσει και το δόγμα της θετικιστικής, παραγωγίστικης θεωρία του και την αγάπη του για τους Έλληνες φιλοσόφους και την απαράμιλλη σκέψη τους.

Οι άνθρωποι που ανέβηκαν στον Ιερό βράχο, μάλλον δεν γνώριζαν συνειδητά την ιεροσυλία που διέπρατταν, την Ύβρη απέναντι στην αιώνια αρμονία και την αισθητική αναλογία ενός πνεύματος που ξεπερνούσε τον μηδενισμό της τεχνικής. Μάλλον, όμως ασυνείδητα, υλοποιούσαν επακριβώς τα λόγια του Μαρξ και η «ξεπερασμένη τεχνική του Παρθενώνα» τους προκαλούσε την εντελώς μεταφυσική σιγουριά, ότι διαδήλωναν σε κάποιο εργοστάσιο του ..Μάντσεστερ!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s